Çaresiz ve Yanlız Kalmak
Ağustos 10, 2010
|
Mesaj: “Bir yeri terk ederken asla kapıyı çarparak çıkma, çünkü gün gelir oraya tekrar girmen gerekebilir…”
Diye bir söz vardır hani. Ama hayatta bunu duyan kaç kişidir merak ederim, ya da uygulayan. Bunu yazdığım halde ben bile bazen uygulamamışımdır, sonradan çok pişmanlık yaşayıp kendimi sefil konumuna soktuğumda olmuştur hani; ama hayat bu ya, illa ki yaşayacaksınız böyle şeyler, deneyimlemeden olmaz! ……. Yazamıyorum… Saatlerdir ne yazsam diye düşünüyorum… Ellerim klavyede, ama kelimeler çıkmıyor işte, aklımda şekillenmiyor cümleler artık. Yoruldum, 17 yaşındaki bir genç kız için 17 senelik ömrümde çok zor şeyler yaşadım, şuan beklide benden yaşça gayet büyük bir insanın olgunluğunda ve düşüncelerindeyim; sessizliğine sahibim… Bu yazıyı yazmaya çalışırken de “Rammstein – Mutter” dinlemekteyim, ağlıyorum sessizce, içeride ailem uyuyor habersiz… Böyle görseler beni ne derlerdi, ne düşünürlerdi; ben onlara nasıl bir cevap verebilirdim, nasıl açıklayabilirdim hislerimi, inanın hiçbir şey bilmiyorum artık. Son zamanlarda hayat o kadar üstüme geliyor ki artık, stres üstüne stres, hüzün üstüne hüzün, her geçen gün katlanan bir yalnızlık, baktığım her yüzde artan bir yalancılık, sıkkınlık ve bıkkınlık, monotonluk, çaresizlik, yalnızlık, çaresizlik, yalnızlık… Bazen Necip Fazıl’ın bir sözü geliyor aklıma “Yalnızım diye üzülmüyorum. Çünkü biliyorum, yalnız insanın ihanet edeni de olmaz.” diye, ama bugüne bugün insanız, ister istemez üzülüyoruz, hele de ben, güvendiği herkesten kazık yemiş ve yüzüstü bırakılmış olan ben, sadece düşüncelerimle baş başa kalana kadar terk edilen ben… Dramatize olsun diye yazmak amacında değildim bu yazıyı. Sadece rahatlamak… Ama olmuyor işte yazamıyorum, ilham perisiyle falan da hiç alakası yok. Artık hislerimi dile getirecek kadar güçlü değilim, çünkü insanları ilerletirken ve ilerlemelerine izin verirken ben durup bekledim. Her şeyin öylece olup bitmesine izin verdim… Ve kendi karanlığımda gün geçtikçe kaybolurken o adama daha da aşık oluyorum… Burada kesiyorum. Belki daha iyi hissettiğimde ve göz yaşlarım olmadan önümü görebildiğimde yazarım adam gibi. Mod: Acı |
